Nigdy nie tworzymy niczego obracając się w próżni, a źródła inspiracji są tak samo istotne, jak efekt naszych działań. Na przestrzeni wieków projektanci kreując nowe style i trendy w sztuce często opierali się na fundamentach, które tworzyli reprezentanci przeszłych pokoleń. Popularny w czasach napoleońskich styl Empire mocno inspirował się np. starożytną sztuką architektoniczną, co było dostrzegalne w pojawianiu się motywów rzymskich, greckich, czy egipskich. Cechy charakterystyczne dla tego stylu przejawiały się w monumentalności, surowości architektonicznej, dekoracyjności i ścisłej symetrii. Dodatkowo, elementy dekoracji wnętrz często usytuowane były na ciężkich cokołach, gdzie podstawę zdobniczą stanowiły okucia z brązu.

Istota projektowania odnajduje swoje źródła nie tylko w czerpaniu z przeszłości – często nawet tą przeszłość neguje, a nowe style ukonstytuowane są na zasadzie opozycji względem minionych czasów. Opozycją taką była właśnie Secesja, powstała jako wyraz buntu przeciwko dawnym epokom. Ustanawiała ona własny, wyróżnialny styl dla którego charakterystyczne były wysokie walory dekoracyjne przedmiotów przy  jednoczesnym, mniejszym położeniu akcentów na ich wartości użytkowe. Elementy dekoracji wnętrz wykonane w duchu secesji odznaczały się: falistą linią, asymetrią, roślinną lub abstrakcyjną ornamentyką, nawiązywaniem do sztuki japońskiej, pastelową kolorystyką i swobodnymi układami kompozycyjnymi. Nigdy wcześniej w historii sztuki motywy tak swobodne pod względem formy i tak chaotyczne w kompozycji nie zdominowały głównego nurtu.

Sztuka w swojej naturze dąży jednak do porządku i symetrii jako jednego z kanonów estetyki. Design jest oswajaniem otaczającej nas przestrzeni. Nadawaniem jej sensu, emocji, ale także określonej funkcji. Art deco, następujące zaraz po Secesji,  skupiało się właśnie na utylitarnej stronie projektowania –  dbałości o szczegóły, dobrej jakości wykonania i funkcjonalności przedmiotu. Projektowana rzecz osadzona była teraz w kontekście jej wpływu na człowieka i jego otoczenie. W procesie tworzenia elementów dekoracji wnętrz skutkowało to posługiwaniem się prostymi, zgeometryzowanymi kształtami, nawiązującymi do tradycji ludowych a także innych, ówcześnie awangardowych, kierunków (kubizm fowizm, konstruktywizm). Art deco głównie przejawiało się w zdobnictwie, co bezpośrednio odnosi się do nazwy nurtu (francuski art – sztuka i decoratif – dekoracyjny). Największą popularność styl święcił w latach 20. ubiegłego wieku, choć jego przemożny wpływ na historię design widoczny jest nawet do dzisiaj.